Ah..Çıkmayacaktın o mağradan ! Neden kırdın sanki zincirini ?? Güvende olacaktın yapmasaydın..
Gölgeler ..Ne güzeldiniz..Yumuşak hatlarınız , pürüzsüz geçişleriniz...Çoğu zaman insan ne gördüğünü bildiğini zannetse de , isteyenin istediği gibi yorulayabileceği şekilde birleşiyor ayrılıyor ,şekilden şekile giriyordunuz.
Düştü işte bir kere şüphe içime..Bişey fısıldadı artık neyse : 'Arkana bak!Dön arkanı!'...Sanki dönebiliyormuşum gibi..Artık başımı hiç çevirmeyi aklıma getirmediğimden midir, yoksa gerçekten bir zincirle  bağlı olduğumdan mıdır , dönmedi başım.
Ama artık baktığımı da göremez olmuştum.Aklım hep arkadaydı.Ne vardı ki orda? Ne olabilirdi?Neden şimdiye kadar hiç dönmek aklıma gelmemişti.Acaba başka aklına gelen hatta dönen var mıydı?

Ah..'Arkamı dönmeyecektim'  değil  'aklıma düşmeyecekti' olacaktı aslnda serzenişim.Neyse..
Güzel renkler , net hatlar , ışık..Nasıl da büyüleyici idi. Nerden bilebilirdim dışarının bu kadar tehlikeli olacağını ?
Güvende değilim artık..Ama artık bir yalana da dönemem.Mücadele etmekten başka çarem yok.Hayatta kalmaktan başka çarem yok.Ne gölgeler unutturabilir neyle karşı karşıya olduğumu artık , ne de avutabilir o güzel dumansı yumuşaklıkları ile ne de mağra saklayabilir beni ..zincirini kıranının geri dönüşü yoktur artık.

Pişman mıyım?Bu kadar serzenişten sonra bunu söylemek garip ama..Hayır.Zaten pişmanlık duyulacak birşey yapmadım .Ne içime şüpheyi düşüren bendim ne de kendimi durdurabilirdim. Durdurmamalıydım zaten..Ama..Neyse.İyi ki bilmiyormuşum beni nelerin beklediğini.İyi ki..Yoksa cesaret edemezdim hiç birşeye ve bu sefer de  korku ,zincirim olurdu.Belki ilk başta dönmemi engelleyen de bir korkuydu,bilinmezliğin korkusu..Ama heyecanı ve merakı da beraberinde olan bir korku...

Ama özlemiyor değilim o güvenliği, çocuksu hisleri..
                                                                                         08.09.2016