Yetti artık sıkıntı, bunalım!
Yetti! Bir yol bulalım!
Önce bir anla: Çare yalnız kendi elinde,
Ne orda burda,ne ellerde.
İyi bak, olanı gör! Kandır demiyorum ya kendini!
Kabul et olanı, çiz ona göre çizgini.
Bu vakitten sonra ne dünya daha iyi bir yer olacak,
Ne insanlar ne şartlar ne de fikirler başkalaşacak.
Tek hükmün geçen şey şu dünyada;
Bir kendinsin! Yalnız, kendinle başbaşa...
Bin şükür ki nihai değil burası ,inanıyorum,
Yoksa bilmem kahrımdan çoktan ölmüş müydüm, yaşıyor muydum.
Nerde olsam nereye baksam bir çirkinlik görüyorum
Elimde değil, bardakları hep boş buluyorum.
İki damla bile var ise sevinmeli,
Başka çare yok verilenle yetinmeli!

Bir derdim var,çıkacak yollar arıyorum,
Bir karamsarlık sardı mı kitlenip kalıyorum.
Ne gücüm kalıyor ne kuvvetim,
Ruhum soluyor, düşüyor ayağım elim.
Sığınağım tek! Sığınağım belli,
Lakin O da diyor, burda tutunacak birşey bellemeli.
İşte o kısım dert.Deniyorum,bakıyorum,
Ödünç almakla olmuyor kendiminkini arıyorum.

9 Ağustos 2013 İstanbul
fotograf :http://lyndamichele.wordpress.com/

Cemre

Cemre

Uzun ve zorlu bir kış mevsiminin ardından cemre düştü yüreğime.'Geleceğim' diyen bahar,gelmeden gider mi,gelse kalır mı bilemem ama,bir gelinciklik dahi olsa ömrü,toprağının,hamurunun taşıdığı hayatın,nefesinin varlığına bir işaret addettim cemreyi.
Cemre düştü yüreğime: Bir zamanın ardından ki orada, hayallerim önce renklerini kaybetti.Soldu,silikleşti.Sonra çizgileri eridi yavaş yavaş.Gittiler.
Yenilerine fırsat yoktu,renklerim kayboldu çünkü,elimde kalan bir kömür karasıydı, varlığıma delil olsun diye bir kaç çizgiye izin veriyordu o kadar.
Cemre düştü ,bir damla eben kuşağı damladı yüreğime : ' Renkler var!Unuttun ama renkler 'var'lar !  ' diye haykıran bir damla..

15.Mart.2013 Viyana

Ertesi gün

Toprağa düşene can suyu geldi bugün de..Bir tatlı pınarı kaynadı,kaynadı...Avuç avuç içtim ;kanmak nâmümkün. Oturup başına pınarın 'zem!zem!zem!' diye toplayasım geldi kaçmaya meyyal her damlayı..'Zem! Gitme!Susuzum!'

Pınarı tutup getiren ,başka bir pınar :İhsan Hocam..Ne güzel tevafuktur ki,dün cemreyi getiren rüzgar da başka bir İhsan Hoca idi.