Cemre
Uzun ve zorlu bir kış mevsiminin ardından cemre düştü yüreğime.'Geleceğim' diyen bahar,gelmeden gider mi,gelse kalır mı bilemem ama,bir gelinciklik dahi olsa ömrü,toprağının,hamurunun taşıdığı hayatın,nefesinin varlığına bir işaret addettim cemreyi.Cemre düştü yüreğime: Bir zamanın ardından ki orada, hayallerim önce renklerini kaybetti.Soldu,silikleşti.Sonra çizgileri eridi yavaş yavaş.Gittiler.
Yenilerine fırsat yoktu,renklerim kayboldu çünkü,elimde kalan bir kömür karasıydı, varlığıma delil olsun diye bir kaç çizgiye izin veriyordu o kadar.
Cemre düştü ,bir damla eben kuşağı damladı yüreğime : ' Renkler var!Unuttun ama renkler 'var'lar ! ' diye haykıran bir damla..
15.Mart.2013 Viyana
Ertesi gün
Toprağa düşene can suyu geldi bugün de..Bir tatlı pınarı kaynadı,kaynadı...Avuç avuç içtim ;kanmak nâmümkün. Oturup başına pınarın 'zem!zem!zem!' diye toplayasım geldi kaçmaya meyyal her damlayı..'Zem! Gitme!Susuzum!'
Pınarı tutup getiren ,başka bir pınar :İhsan Hocam..Ne güzel tevafuktur ki,dün cemreyi getiren rüzgar da başka bir İhsan Hoca idi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder